Fleire tre

Undrast kor lenge eg halda på med dette motivet. Det får greia seg med lite tekst. Stundom, når motiva er reine, er det kjekt å leika seg med negativet. Furua på dei tre øvste bileta vart først fotograferte før snøen kom. Og når den kom, visste eg at det var meir å henta.


Tre, på nytt

Det er vanskeleg å bli kvitt eit tema når det først har bite seg fast. Eg laga ei fotobok med tre for nokre få år sidan, og eg trudde eg var ferdig med dei. Det var eg ikkje. Då eg tok ut juletreet dryssa nesten alle nålene av. Eg  mislikar ord som fantastisk og mirakel, men blir minna om dei når eg ser ein haug med mange tusen barnåler på golvet. Vatnet som er sugd opp gjennom stammen er fordelt rettvist til kvar einaste nål. Eg blir minna om det kvar gong eg er ute, enten eg ser eit lauvtre eller nåletre. Temaet tre er attende med full styrke.

På bilete nr. 2 greidde ikkje kamera å gapa over alt, så eg valde spegelbiletet i dammen.

Det blir også nokre tre i neste blogg. Det er nok å ta av.


Bergenstre

Bergen er ein fotogen by. Det veks varierte tre der også.

Denne eføyen klamrar seg til ei bjørk ovanfor Øvregaten, like ved nedre Fløibanestasjon.

Ei eik har fått stå i fred ovanfor traseen der det vert bygt ny bybane til Fyllingsdalen, her like ved Storelungeren.

Frå eit av smaua sentralt i Bergen. Treet er truleg ein slank tuja. I bratte smau er det gjerne tilrettelagt med skråstile brustein, slik at hestane i gamle dagar kunne få betre feste for hovane sine.

På Fakultetet for Kunst, Musikk og Design ved Universitetet i Bergen vert det laga mykje rart, men her har dei jamen greid å få opp eit normalt juletre med glede.


Berre rot

Det blir som oftast berre rot når den fotografiske handlingsradiusen er liten. Variasjonen kan likevel vera like stor i dei små forteljingane som i dei store. Og det er alltid forunderleg kva folk kastar.  Ei lysugle vil neppe stå på handlelisa mi. Eg skjønar at ein sofa har si levetid. Ofte kastar andre ting eg ville tatt vare på. Me skal ha det standsmessig, veit du. Enn om kongen kjem. Eg må vedgå at denne sofaen er klar for skraphaugen, eller kan han resirkulerast? Det meste kan visst det i vår tid

Skjora har fått ein våt død i ein plastdunk på baksida av ein butikk.


Strikketrea

Den som reiser gjennom Eidfjord kan ikkje unngå å legga merke til strikketrea langs promenaden i sentrum. Eidfjord er ein turistkommune, og med mobiltelefonen blir trea på kort tid spreidde over store delar av verda.

Det er fleire år sidan kunstnaren Inger Lena Gåsemyr hadde eit prosjekt i Chicago som ho kalla Graknitti. Ho inviterte dei fastbuande i nærleiken til å vera med i den kunstneriske prosessen. Ideen tok ho med seg til Eidfjord, der kunst no vert brukt som ein ressurs i tettstadsutviklinga.

I starten var det nokre i bygda som tykte ideen var forferdeleg dårleg. Andre var oppglødde. Då saka vart slått stort opp i Dagbladet, vart det eit nærast eit folkekrav om at dette skal me gjera saman.

Sidan den gongen har alle trea på promenaden vore innstrikka. Etter kva sesong vert strikka demonterte, vaska og resirkulerte til nye tekstile produkt som kan seljast eller gjevne til veldedige føremål.

Det er eldsjeler som strikkar og som får tildelt kvart sitt tre. Dei er alle kvinner, med eitt unntak. Også tilsette på nokre butikkar har gått saman om å gjere sentrum attraktivt på denne måten. Kommunen betalar utgiftene til garn. Det finst strikka tre også andre stader i landet, men så vidt eg veit er det berre Bergen utanom Eidfjord som har eit så heilskapleg opplegg; frå neder fløibanestasjon og gjenom svingane opp til Skansen.


Nysnø

Så kom snøen, eller slapset. Kvitt i alle fall. Eg vart yr av glede. Verda var forandra. På med vintertøy og kamera. Det måtte vera noko der ute eg ikkje hadde sett før. Jau, eg hadde sett det mange gonger, men ikkje slik. Det hagla litt og vinden var bitande kald. Himmelen var kaotisk. Etter to hundre meter fann eg det best å koma meg i hus att. Men vinteren er lang, og eg veit det kjem fleire fine sjansar.


Fråflytta II

For litt sidan viste eg bilete frå eit fråflytta hus. Denne gongen viser eg fire bilete til frå det same huset. Dei vitnar om at her har det vakse opp personar med allsidige kunstneriske og andre kulturelle interesse. På veggane heng både abstrakte, dekorative og figurative maleri. Det er også spor etter det som må ha vore ein yndlingskunstnar – Vincent van Gogh. Det er forunderleg å bli rykka attende til forgangne tider, og merkeleg å låsa døra etter seg og gå inn att i vår forrykte tid.


Fråflytta

Det er vemodig med fråflytta hus eller hus i forfall. Det finst ulike svar på kvifor det blir slik. Eg har ikkje tenkt å legga meg bort i den sida av fenomenet. Eg har vore inne i fleire slike hus, nokre gonger utan å spørja om lov, og med ein viss fare for liv og lemmer. Dei gongene eg spør får eg som oftast lov.

I dette huset er mykje av interiøret intakt, om enn noko kaotisk. Det skal demonterast og byggast opp att på ei ny tomt. Inventaret vitnar om ein familie som var samfunnsengasjert, med eit breidt spekter av interesser. Av gode grunnar kan eg ikkje visa kva som helst, men nokre få glimt. Frå desse albumsidene har nokon rive ut foto som dei kanskje vil ha i si eiga samling. Dermed står enkelte albumblad tomme.

På det øvste biletet er blyanttekstane fjerna med tanke på anonymisering.


Medan du ventar på bussen

Somme stader har både unge og vaksne dekorert bussventeskur med motiv av ulik kunstnerisk gehalt. Den best gjennomførde dekorasjonsrekka eg hittil har sett er ved riksvegen langs nordsida av Sognefjorden, heilt frå Lavik til Sogndal.

Dei fleste venteskura er grå og keisame. No er det blitt fleire av klar akryl som er vanskelege å dekorera, med unntak av reklame. Men framleis dukkar det opp godbitar her og der. Skuret med gardiner og puter er frå Klövsjö i Sverige. Dei andre er frå Sveio i Hordaland (Vestland: Fysjom). Somme stader er det nauren som skaper bakgrunnen. Det fine med venteskura, frå fotografens synspunkt, er at det er ei busslpmme som er grei å smetta inn i med bil. Dermed har du motivet rett framfor deg. Med unntak av urbane strok er det langt mellom bussane.


Moro med ballar

Det er triveleg med siloballar, særleg om ein ser det skulpturelle ved dei. Studentar på norske kunsthøgskular gjer det ikkje betre. Dei er også ein fin vegg der ein kan annonsera eller uttrykka politiske meiningar. Kva skal ein med spalteplass i avisa når ein har balleplass? Då eg såg denne gilde ballehaugen tenkte eg at her er det jamen mange kyr på båsen. Men nei, alle ballane er selde, og det står ikkje ei einaste ku i fjøset. Mjølkeproduksjonen er nedlagd, endå garden har alle føresetnader for drift.

Ei anna side ved balleproduksjonen er plastureininga. Bønder er stort sett flinke til å senda balleplast i retur, men det vil alltid vera svinn. Det hjelper lite å pynta på realitetane med ein regnboge, men velkomen var han då han brått dukka opp.