Reise 3

Når snøen er borte er strekningane Hol – Aurland og Gol – Lærdal to fine vegar mllom aust og vest. Når berre ein gjev seg sjølv tid nok. På ein kvardag utanom turistsesongen er Hol gsmle kyrkje stengd. Som opptatt av bjørker og gravminne har eg likevel glede av å vandra på kyrkjegardar. Hol gamle kyrkje vart bygd som stavkyrkje på 1200-talet. I dag er det lite att av den originale bygningen.

Små statuar av englar, og særleg av Kristus-statuen av Bertel Thorvaldsen, er ganske vanlege på kyrkjegardar. Og det er vanleg at statuane manglar eine armen. Gravminna kan vera interessante, men dei fleste er ganske keisame. Men så er dei heller ikkje sette opp for å underhalda publikum. «Kvil i fred» er vel den vanlegaste teksten. «Me møtest i Himmelen» er ein lovnad som kan vera vanskeleg å halda.

Barnegraver er spesielle, ofte overlessa med leiker.


Reise 2

Hardsngervidda er vakker når kvite fjørskyer driv lågt over snølandskapet og vekselvis skuggelegg og lysnar alt kring meg. Den store vidda skifter karakter ganske fort. Midt i juni kan eg stå lenge på ei sidelomme langs vegen i berre skjorta og kjenna korleis tida kjem og går. Den kløyvde steinen i vegkanten har eg køyrt framom mange gonger. No var det på tide å få han med seg.

Eg køyrer sakte og slepper bilane forbi etter kvart som dei pressar på bakfrå. Heldigvis er trafikken liten. Det kjennest som eg har vidda for meg sjølv.


Eit lite kyss

Det hender eg må smetta inn eit bilete utanom den vanlege rutinen. For nokre veker sidan viste eg gatekunst på Horneland i Stord. Nyleg har elevar i kulturskulen tilføyd eit nytt maleri på betongen i undergangen. Det er høgaktuelt og med ein snev av humor i desse koronatider.


Reise 1

Det er fint med godt reisefølgje på langtur, men det er også fint å vera solitær. Utgangspunktet var Stord på vestkysten, og derfrå arbeidde eg meg innover i landet. Dei fleste har høyrt om Måbødalen (trur eg). Færre har høyrt om Hjølmodalen, som er ei side'kløft' til Måbødalen. Etter tallause krappe svingar møtte eg snøen, og greidde mirakuløst nok å snu. Eg køyrer aldri den vegen meir.

På slutten av 1700-talet gjorde eit steinras stor skade på Hjølmo-garden. Nyare hus ligg i dag vegg i vegg med steinblokkene. Det bur ikkje folk der lenger. Jan Vivelid er fødd der.No er han pensjonist og held eigedomen ved like. Han har mellom anna frakta store steinar og takheller langvegs frå og brukt dei på ulik vis Det artigaste er at ein av rassteinane dannar ein heil vegg i eit av husa i tunet. Her er det ein sofakrok med vedomn. Kjøkenkroken har Vivelid skore til av gamle takheller.

Mannen imponerte meg.

0

Med hjarte for stein

Hjarta er dandert på ei strand i Arabygdi i Telemark.Det er kanskje fordomsfullt å tru det er laga av ei jente og ikkje av ein gut, men eg tar sjansen. Det andre fotoet viser stranda der eg fann hjarta. Det er definitivt ikkje ei jærstrand. Stranda er eit resultat av ein sterkt nedtappa innsjø som er kraftmagasin. Fin mjuk sandstrand – som står under vatn når magasinet er fullt. Det tredje fotoet er same stranda med utsyn mot aust. Det er uvant og fint for oss vestlendingar å oppleva slikt.


Hardt stoff

27. mai 2020 – Vegskjeringar er det nok av i dette landet. Dei har ein stor variasjon i farge, mønster og struktur. Utfordringa er å finna ein plass til å parkera bilen. Stundom kan skjeringa kombinerast med andre mtiv (foto nr. 1). Dei tre øvste bileta er frå Seljord i Telemark, det siste frå Stord i Hordaland (ja, eg veit mange fylke heiter noko anna no, men eg brukar dei gamle namna så lenge det er privat).


Ei stjerne til Berger

I Hornelandsvågen på sørspissen av Stord er det ein kort tunnel med gatekunst som i kvalitet overgår mykje av profesonell, alvorstyngd og uforståeleg moderne kunst. Torill Berger er kunstlærar på kulturskulen i Stord. I tillegg til å gleda gåande i tunnelen har ho ikkje andre ambisjonar enn å visualisera draumar og tankeflukt på ein ukomplisert og vakker måte. Eg trudde kvinneportrettet var av Berger sjølv, men så langt vil ho ikkje dra det.

Biletet av ungdomen med køyrebriller er ikkje ferdig enno, men det er så bra også på dette stadiet, at eg gjerne viser det. Brua går mellom Stord og fastlandet. Ballongane viser Bergers fascinasjon for desse «fartøya», som er estetiske både i form og framdrift. Dei er også ein kontrast til den bråkete og målmedvitne trafikken over brua. Kunstverka skal presenterast offentleg når dei er ferdige litt seinare i år. Kunsten i Hornelandsvågen er også ein måte å visa elevane i kulturskulen utfordringane med å arbeida i stort format.


Verftet

– Eg får ofte lyst til å arbeida med dei gamle ideane, i vissa om at dei vil stå fram i nyttl lys trass i at dei er dei same, sa den amerikanske fotografen Harry Callahan.

Eg har det på same måten. Alle stader eg oppsøkjer på nytt har endra seg sidan sist, som til dømes dette verftet for små og gamle båtar. Eg seier som Askeladden 'Eg fann, eg fann!'. Ein skulle tru tida står stille her. Båtar vert slepte inn og innhylla i plast til det er deira tur. Utsnittet av ein oselvar viser ein båt som er mykje brukt – sjå på dei slittte keipane. Smia med dei gamle maskinene og verktøya er stort sett ute av bruk. Styrehuset til 'Askeladden' er truleg parkert for godt, men ein veit aldri.

Tekstane til denne bloggen kjem til å verta kortare. Kvifor fortelja at solnedgangen er vakker når alle kan så det med eigne auge.


Streif II

9, mai 2020  – Streif II, ja, slik kan eg halda på, og tekstane vert magrare og magrare. Når eg frå tid til anna ser i fotobøker blir eg likevel freista til å gje att dei inntrykka eg får. Wynn Bullock var ein av dei meste kjende fotografane på den amerikanske vestkysten etter sist krig. Der Ansel Adams legg stor vekt på det teknisk fullkomne fotografiet, med jamn fordeling av toneomfanget i heiile biletet, har Bullock i mange av sine bilete ei svært kontrastrik tilnærming. Store delar av biletflata kan vera kolsvart, og mellomtonar er det smått med. Det høyrest trist ut, men er fascinerande. Å søkja er alt, seier han, er å koma seg attom det som ligg oppe i dagen. Han snur gjerne opp ned på motiv som nærmar seg det abstrakte og det 'mystiske', eller han lagar negative kopiar. Likevel er han alltid nær naturen. Å fotografera menneske er med få unntak ikkje hans greie.

Eg er ikkje i nærleiken av Bullock i mine bilete, men er open for kva som kan skje.

Øvst snittflata i ein ospekubbe. Så ein løvetannplante som har kjempa seg til ein plass i eit industriområde. Der etter eit oversiktsfoto av ein del av det same område, og så tre bjørker mot ein mørk bergvegg – også frå same sykkelturen.


Streif

Det er bitkaldt og sterk vind. Eg streifar omkring på måfå. Kanskje dukkar det opp noko vakkert eller interessant. Eg går langs ei strand eg ikkje har sett før. For meg er ei knekt brygge betre enn ei ny og fin. På småsteinstranda like ved ligg to plastjollar som aldri meir kjem på sjøen. Der sjøen skvala mot stranda låg også fleire mindre, mørke steinar der marine småkryp hadde funne feste. To av steinane fotograferte eg på staden. I etterkant såg eg at eg ikkje hadde gjort det bra nok, så eg reiste attende – 40 minutt tur-retur – og tok steinane med meg heim.

På ein annan tur passerte eg ei ung kvinne som blidt lurde på kva eg fotograferte. – Avfall og rust, sa eg. – Då ligg det noko til deg i vegkanten der borte, sa ho. Eg tok den rustfrie suppekjelen og sjøsette han i ein stor vassdam like ved.

Det er rikeleg med hogstfelt på mine  kantar. Skogsarbeidarane bryr seg ikkje med å fella pistrete tre som ikkje kan omgjerast i pengar. Her var det likevel den vindblåste vasspytten i framgrunnen som drog blikket til seg.