Jesus og Johannes

Eit tema som går att i mange eldre kyrkjer er nattverden; det siste måltidet Jesus hadde med læresveinane før han døydde. I Nore stavkyrkje (første foto) er det nære forholdet Jesus hadde til ein læresveinane, Johannes, sterkt framheva. Johannes er framstilt som ein skjegglaus ungdom. Alle dei andre læresveinane har skjegg, I tillegg held Jesus eine armen sin vernande kring overkroppen til Johannes.

Bibelen nemner ikkje namnet på den læresveinen Jesus elska, men dei lærde har kome fram til at det må vera Johannes. Det har også vore spekulært på kva slags kjærleik det var snakk om. Var det reint platonisk, eller hadde det undertonar av eros? Det får me truleg aldri veta.

På altartavla i Nore ser det ut til at læresveinane er midt i ein oppheta diskusjon. På altartavle i Uvdal stavkyrkje (andre foto) er situasjonen meir avmålt og barnsleg framstilt, men Jesus held også her armen kring Johannes. Det same er tilfelle i Väskine kyrkje på Gotland (middelalderkyrkje i, kalkstein) (tredje foto). Her har alle læresveinane blikket retta mot 'fotografen', og alle har gulblondt hår.

Når eg først er innom stavkyrkjer, tek eg også med eit motiv frå Hopperstad i Vik i Sogn. Det er ein baldakin frå om lag 1300-talet som under himlinga viser Jesu fødsel og flukta til Egypt.


Akademisk kunst

Kunststudentane på Universitetet i Bergen siller i haust ut masterarbeida sine. Dei 21 studentane er fordelte på dei fleste verdsdelane. All informasjon er på engelsk, også den forvirrande og rotete instruksjonavisa som mellom anna har eit blasst og dårleg svartkvitt-foto av kvar student. Utstillinga inneheld dei fleste sjangrar i moderne kunst. Her blir både kjønnsroller og politiske tema «drøfta».

Det øvste biletet viser ein installasjon av tøyfiller. På den gule puta er det notert at her er det performance kvar laurdag. Eg vart irritert over at eg dermed ikkje fekk med meg heile masterutstillinga avdi eg kom på feil dag. Personen på det andre biletet er ein tilfeldig publikumar og ikkje ein del av installasjonen.

Det hender enkelte ting forblir uforståelege og til dels irriterande same kor mykje tid eg brukar på det. Andre ting kan vera uforståelege, men likevel vakre. Det nest siste verket viser eit øydelagt bussventeskur som ligg i ein haug av knust betong. Utanfor vindauga ser med deler av skulpturen «Rød vind» av Arnold Haukeland. Det siste biletet viser eit figurativt maleri som gjev grunnlag for mange refleksjonar.

Det er lett å godta at eg ikkje skjønar alt, sjølv med uforståeleg forklarande tekst. Tilmed akademisk utdanna kunstkritikarar tek seg rett til å kalla deler av den moderne kunsten for søppel.


Inn i undringa

Den store verda er der ute. Det er sant, men den store verda er like mykje heime i hagen. Det meste av det som kjem opp av jorda gjev grunn til undring, og pirrar den kunstneriske og estetiske sansen hjå mennesket, Mange av desse plantene er foredla av planteforskarar, men sjølve viljen til å vera eit levande vesen ligg utanfor vitskapens domene. Dessutan er det overmodig av mennesket å kalla det livsvilje, for det legg vår eigen avgrensa tolking av fenomenet til grunn. Eg har lese mange religiøse variantar av synet på planter som guddomelege eller heilage. Ei av desse bøkene skreiv om den heilage basilikum; ein plante blant mange du kan kommunisera med. Forsyne meg drakk eg ei tid te av basilikum ut frå tanken at det kan i alle fall ikkje skada.

Men la oss venda attende til det visuelle som gjev oss så mange gleder. Eg kan ikkje namnet på alle dei som vert viste her, men det gjer ikkje noko.


Noreg på tvers

Mest brukte vegane mellom vest og aust i landet er Hardangervidda og Haukelifjell. Den vinterstengde Suleskarvegen mellom Agder og Rogaland hadde eg ikkje høyrt om før eg reiste der midt i juni. Det var ei fin oppleving, med skyfri himmel og vindstille. Midtsommars har den smale, men stort sett beine vegen, liten trafikk. Høgste punktet er litt over tusen meter. Der var brøytekantane høge.


Kunst i Bergen II

Amerikansk-libanesiske Simone Fattal er ei av det store internasjoanle namna i kunsten, og for tida fyller ho alle rom i Bergen Kunsthall. Arbeida hennar omfattar foto, maleri, teikningar og leirfigurar. I introduksjonen til Fattal heiter det at arbeida hennar er«knapt formgitt». Det er presist sagt. Hadde eg ikkje blitt informert av ein kurator, kunne eg trudd trudd dette var resltatet av småskuleelevars leik med ulike formingsverktøy.

Eit av arbeida har også ein sterk politisk bodskap. Finn det ut sjølv.


Kunst i Bergen

Ein tur til Bergen for å titta på kunst er alltid interessant. Eit av kode-musea viser eit einaste verk av svenke Henrik Håkansson, og det åleine fyller ein heil sal. Håkansson har sett seg ut ei or ved Svartediket, og fått henne riven opp med rot. Så let han treet tørka i eitt år før han delte det opp til verket 'Eitt hundre og ein bitar av tre' og stilt det ut på metallstativ overlyssalen.

Pablo Picasso var ein svært produktiv kunstnar. Det kanskje mest kjende verket er «Guernica»; ein protest mot det tyske flyangrepet på den spanske byen Guernica like før andre verdskrigen. I Bergen er det nett no stilt ut fleire hundre trykk frå ei samling Picasso kalte «Suite 347». Er du glad i erotikk så er dette noko for deg. Her er det store mengder puppar og lår og kjønnslyst. Menn er ein del av det heile, men det er den nakne kvinna som rår grunnen. Mange av bileta er ganske små, og eg gav opp å koma gjennom heile serien, trass bra variasjon i materialet.



Tunhovdfjorden II

Det blir ein svært kort tekst, sidan eg hadde same temaet i førre blogginnlegg. Denne gongen har eg vandra på vestsida av Tunhovdfjorden. Der er det, om mogleg, finare og meir variert enn på austsida. Det også lettare å få båt på vatnet etter at magasinet no er fylt. Men dei spennande strandturane er det slutt på.


Tunhovdfjorden I

Tunhovdfjorden langt nord i Viken fylke har normalt ei overflate på 24,5 kvkm. Vatnet er eit kraftmagasin, og dermed tidvis kraftig nedtappa. Strendene ligg då nakne, slik som det var midt i juni i år. Hytteeigarane rasar, som det heiter i moderne mediaspråk. Foreninga Tunhovdfjordens venner karakteriserer det nedtappa området som 'en gold steinørken eller et månelandskap', og minner om at straumen vert eksportert til Europa til svært gode prisar. Eit av irritasjonsmomenta er at det kan vera opptil  200 meter frå brygga og ned til vatnet, alt etter hellinga på stranda.  Då blir det vanskeleg å få sett ut båten.

For ein fotograf er den nedtappa innsjøen ei gåve. Steinørken og månelandskap betyr noko heilt anna for meg enn for dei som har hytter her. Eg kunne ha vandra der i fleire dagar – trur eg.


Reise 5

Det forrige blogginnlegget kom fram utan bilete; eit eller anna teknisk feilskjer som eg ikkje har funne ut av enno. Eg prøver med bileta ein gong til, utan tekst.


Reise 4

Framleis mellom Hol og Aurland, nesten fram til det som føre heitte Sogn og Fjordane fylke, no Vestland. Midt i juni skin snøen på Hallingskarvet i sør, som her med den løvetanndekte bøen. Kanskje er motivet banalt, men den fotografen som berre reiser framom utan å sikra seg eit slikt motiv er dum og blasert. Like ved står dei to stabbura, som har nokre år på baken.

Lengre vest ligg Strandavatn, som er blant dei mange regulerte innsjøane i denne delen av landet. I juni var strendene tørrlagde, hadde kronglete tilkomst og gav heller ingen store opplevingar. Men no er det kanskje eg som er dum og blasert. Dei to siste bileta er frå dette området.

I dei to neste bloggane er eg ved Tunhovdfjorden.