Løe i sakte kino

Denne løa viste teikn til forfall for fleire år sidan. Då eg oppdaga henne vart det «mi» løe. Eg følgde henne jamnleg, endå ho låg langt frå der eg bur. Det uunngåelege hende, men med lange mellomron. For nokre dagar sidan var det endeleg slutt. Svære gode skiferheller låg stabla utanfor tomta. Berre betongsiloen sto att. Det hadde vore fint om eg kunne følgt den siste demonteringa, men ein kan ikkje få alt. Eg kunne tatt kontakt med eigaren og kanskje fått ein avtale, men det vart ikkje gjort. Ei anna løe i nærleiken som også viste teikn til forfall, vart riven nokså kontant. Også der var det fine takheller, men heilt kvadratiske.

God planlegging kunne gitt ein annan biletserie. Det er ikkje farleg å snakka med folk. Det er enten ja eller nei.


Små gleder

Finn eit omtrentleg sentrum i huset og slå ein tenkt sirkel med 15 meters radius. Fotografer det som er inni sirkelen, enten det er planter eller klesvask til tørk, Kombinér, stå langt unna eller svært nær.

Slik tilnærming er fin mental trening når det er kaldt og vått og mørkt ute. Kanskje det kan bli noko fint av det. Eg tenkjer på Irving Penn som eg siterte i sist innlegg; sjølv ei kake kan bli kunst. Det finst nok av kjende fotografar som har tatt for seg knivar og gaflar og egg, eller lys og skugge på ein vegg. Eg er så heldig at eg har ein veranda med gjennomsiktig tak. Der fotograferer eg veden min, og alle bileta i dette innlegget er tekne der. Det er svært enkle tema. Geraniane er tilmed visne. Løkane er heller ikkje i bestedressen.

Det er ikkje uvanleg for ein fotograf å gjera eit motiv negativt. stundom er det perfekt, som med sukulenten på det siste billetet av di formene er så fine oh reine.


Penn og kunsten

Den amerikanske fotografen Irving Penn har sagt at «å fotografera ei kake kan bli kunst.» Då  seier eg at å fotografera ein stor kartong kan bli kunst. Eg seier ikkje at det automatisk blir kunst. Men det er snart jul, og eg er meir opptatt av julebakst enn av fotografering, så det kan bli litt større mellomrom mellom innlegga på bloggen enn normalt, eller, færre foto i kvart innlegg.

Med ønskje om gode førjulsdagar.


14. nov. 09. Plimsoll og kvinner

Vedkubbar byd på interessante motiv, men i ein blogg kan det bli i meste laget. Difor sper eg på med litt kvinnemote. Det første motivet førde tankane til Samuel Plimsoll. Han var ein engelsk parlamentsmedlem som var uroleg for dei mange skipsforlisa med tap av både mannskap og materiell verdiar. Difor fekk han innførd ei merkeordning for kor mykje eit skip kan lastast. Merket står i vannlinja på skipet og er gradert alt etter kva farvatn skipet er i; tropisk, sommar, vinter, nordatlantisk, ferskvatn. Dess larve-gangane i ei gran minte mykje om plimsollmerket som framleis er i bruk på mange skip. Øksa har kløyvd kubben midt i larvegangen, som er 4 cm lang.

Det tomme forretningslokalet vart spontan-fotografert same dag som bloggen vart skriven. Modelldokka til venstre og plakaten til høgre er spegla frå veggen bak meg. 'More Woman' logoen irriterer meg. Er det eit merke for fyldige kvinner, eller for at kvinner som ifører seg desse plagga skal kjenna seg meir kvinnelege? Eg er tilbøyeleg til å påstå at klede ikkje skaper folk. Det er det som er innafor kleda som skaper folk.

Så følgjer noko eg trur er merke av andre larver, denne gong i bjørk. Men larver kan eg lite om.

Små vedfliser kan også vera vakre. Eg kjenner meg nesten som Askeladden når eg finn slikt, og tar vare på det endå eg ikkje har noko prinsesse og halvt kongerike å vinna.


Kombinasjonen

Dei siste vekene har eg vore hekta på ved. Felling av tre, kutting, kløyving, alt med ei enkel handsag. Det tar tid, og det blir smått med fotografering. Så oppdagar eg vedens interiør. Mange rare og fine mønster både på langs og tvers. Så er det fram med kamerastativ og bakgrunnar. Lyset skifter, og det får så vera. Nokre bilete vert tatt inne i kunstig lys, andre i naturleg utelys. Variasjonane er store.

Kvar kubbe blir granska, og finn eg noko interessant, så vekslar dagen mellom øks, sag og kamera. Det er ein fin kombinasjon av hobby og arbeid, og ein dempar for urolege tankar.

Ein tur på byen

Eg tyr til byen når det blir for trongt i heimemiljøet, og så oppdagar eg at det kan vera trongt i byen òg. I dei sentrale kunstinstitusjonane er det lite å henta, men eg er innom for skams skuld. Då er det betre å traska gatelangs. Her er det også kunst om enn ikkje institusjonalise. Det sinnet og den ironien som framstår i gatekunsten er lettare å forstå enn politisert frustrasjon som kjem til uttrykk i offentlege kunstsamlingar og som knapt  let seg forstå utan lange og vidløftige forklaringar.Men heng dei fysiske uttrykka saman med det verbale?

Eg tolkar «state of denial» som ein lettforståeleg ironi over dei såkalla klimafornektarane i USA. Det er fullt mogleg å fiska sjølv om kloden druknar, eller eventuelt står i brann. Og så er det ein eller ei som har gjort seg stor umak med å dekorera  ein klassisk arkitektur i ei av smågatene. Dei siste fotoa viser kollisjonar i arkitekturen. Den første av dei to har eg ikkje lagt merke til før no, endå eg har gått same gatestubben mange gonger.



Det nære og det nye

Eg bladde gjennom eit glansfullt nummer av «Outdoor Photography» ein dag. Eg vart misunneleg på alt det vakre eg såg, og tanken på å pakka saman og gje vekk fotoutstyret var snublande nær. Det var briljante foto av mektig natur og av små ting. Det slo meg, då eg fekk summa meg litt, at dette var Barbie-dokke-versjonen. Fotografane brukar digitale verktøy for å sukra bileta. Eg tenkte at det var ikkje slik dei såg det, og då treng dei hjelp. Dei fleste foto er falske, og ikkje berre i overgangen frå det tredimensjonale til det todimensjonale. Eg kan lesa meg trøytt på lærde refleksjonar om fotografi; no sist Siri Hustvedt i «Livet, tanken, blikket», ei bok til mykje ettertanke. Eg går kanskje under radaren om eg held meg til det enkle og banale. Må vedgå at eg strør litt sukker på, eg òg.

Eg går ikkje så mange hundre meter før eg finn det eg leitar etter, og det eg ikkje leitar etter: Ein vask, fire doar (gjengangar), ein vegg, og ein vegg til. Har hatt litt dårleg samvet for dei doane, men då eg endeleg spurde sjefen for røyrleggjarbutikken var det heilt greitt. Og doane skal knusast likevel.



Seriefotografen

Det er meir omfattande enn dette, men det er eit døme på at eg leitar etter fleire motiv med liknande karakter når eg først har funne eitt. Dette er spor på jarnbjelkar. Eg trur eg søkajer opptak på ein eller anna kunstskule.

Ikkje det, nei.

I boka «Kamerakuren» seier lækjar og fotograf Torkil Færø at trongen til perfeksjonisme kan vera eit problem: «Hvis resultatet på død og liv må være perfekt, blir det vanskelig å komme i gang. Derfor er det så viktig å like og sette pris på den prosessen det er å fotografere, mer enn selve resultatet.»

Han tar også med  eitt sitat av Edward Munch: Dette kan bli et riktig godt bilde med tiden. Det mangler bare noen små feil for å bli riktig godt.

Denne bloggen hadde ikkje eksistert om kravet var perfeksjonisme.


Fred og ro – skit og lort

Når sivilisasjonens lydar vert for påtrengande, reiser eg til ein stad der eg finn den fullkomne freden. Eit industriområde, eller det som i dag kallast ein næringspark. Først ruslar eg blant merkverdig vrakgods og finn mykje snadder for kamerabrikka. Ingen hast. Bilen står ved sjøkanten. Eg set meg inn, lar vindauga stå ope, skjenkjer te frå termosen og finn fram ein lefsepakke. Stille; eg er det einaste mennesket her.

Alt kan fotograferast, heiter det. Eg har aldri tenkt at griseriet i ein tom avfallskonteiner var noko fotomotiv, men eg fall for desse tre. Dette må vera venterommet til Dante's helvete, tenkte eg. Men dei har ein vitalitet som er vanskeleg å forklara. På den andre sida – lågare ned i næringskjeda er det ikkje mogleg å koma. Likevel, det ulmar av mikroliv der nede, sjølv om det kan ta fleire hundre år før alt er nedbrote.

Ein annan type kontainer er seksjonert for avfall som skal resirkulerast. Eg kan ikkje berre gå framom. Eg må inn. Og kva finn eg inst i mørke kroken, om ikkje ei frodig bregne som liknar på sisselrot? Kva har du her å gjera? Det må då finnast vekseplassar som er kjekkare enn dette? Men som det heiter: Bregnas vegar er uransakelege.


Repetisjonen

Når eg med liv og lyst (kanskje også litt ulyst) går inn for eit tema, så blir bloggen prega av det. Det er grenser for kor mange grinder som er interessante, og like eins er det grenser for kor mange forfalne hus eg kan presentera. Men begge deler viser endringar i samfunnet som kan vera problematiske. Grindene står for eit agrikulturelt fenomen som er i ferd med å bli borte, og hus i forfall viser at mennesket har fått god nok råd til å la verdiar gå til helvete. Eg kjem til å leita etterer grinder og forfall ei stund til, samstundes som eg må sjå etter motiv som kan vera meir positive.

Det kan vera greitt å spe på med ein smule humor. La no ho Ulla få nyta dei få årsmøta ho har att. Sverre var ein så gild og gjæv kar i bygda at han fekk eit eige rom på pensjonatet. Då Sverre var borte gjekk det også nedover med pensjonatet.

Det siste fotoet viser ein løeruin, men det viktigaste med biletet er kontrasten med himmelen. To tema kombinert; himmel og forfall.