Moderne tekstilkunst

Festspelutstillinga i Bergen kunsthall viser tekstile verk av norske Elisabeth Haarr og belgisk-kroatiske Maria Miletic. Det er verdt å sjå utstillingar av samtidskunst, om ikkje for anna enn for å ta denne delen av kulturen på pulsen. Utbytet kan vera magert eller livgjevande, alt etter kven som ser. Eit av arbeida til Haarr, eit banner med tekst, er så tydeleg at innhaldet ikkje er til å misforstå. Resten av arbeida, både til Haarr og Miletic, er diffuse. Utan eit tekstark i neven ville eg vore hjelpelaus. Eg les at kunsten til Haarr er «både elitiske og avantagarde; på same tid nært attkjennande og eksperimentelt overskridande.» Tilnærminga er feministisk og politisk, og med særleg vekt på flyktningar og humanisme.

Miletec tek utgangspunkt i heimlandets tekstilhistore, der tekstilindustrien er så godt som borte, på same vis som i Noreg. Mange av dei små, abstrakte arbeida er tolkingar av noderne, vølte ting i det urbane landskapet, basert på hennar eige fotografi.

Haarr

Harr

Miletic

Miletic


Kampen

Me har alle vårt å kjempa for. Folket i Sveio er ikkje dei einaste som kjempar for småskulane. Politikarane meiner dei har gode grunnar for å leggja ned nokre grendaskular. Prioriteringar. Motstanden finst i breie lag av folket. Populistisk? Ikkje veit eg, Kampen vert førd med ord, men også visuelt og på ulike platformer, som det heiter i dag. «Ingen skam å snu». I tillegg var det kortesje med over hundre bilar til rådhuset. Det fungerte. Kommunestyret har nett avgjort at de to nedleggingstruga skulane får ein ny sjanse i to år. Pussig sak i demokratiet: Folket mot dei folkevalde. Slik må det vera.




Gamal rust

Foto: Lars Bø

Lars Bø arbeidde på eit skipsverft i mange år. Der var det forbod mot fotografering, men det var så mange fine motiv der at Lars søkte, og fekk, spesialløyve. Han har leita i arkivet, og dei gamle fotografia der hadde naturleg nok rusta. Innehavaren av denne bloggen har også forkjærleik for temaet rust, så innimellom vil det dukka opp fleire av same slaget.


Kvitt, pluss

I biletkunsten finst det sikkert maleri som er heilt kvite, så godt som. Det kvite finst over alt, både i naturen og det menneskeskapte. Då er det like mykje komposisjonen som kuløren som er viktig. Vedlad innhylla i kvit plast er det første gongen eg har sett. Det blir som ein skulptur i det fri. Dei andre motiva er berre nokre hundre meter frå der eg bur.

På bloggen vert det frametter  mindre tema og meir vilkårlege foto, og dei kjem ikkje så regelmessig som før. Men eg prøver å stå på litt til, endå eg veit at mediet har eit lite publikum.


Nye (gamle) venteskur

Eg har fått bussventeskur på hjernen. For eit par dagar sidan tråla eg ein heil kommune utan å finna skur av interesse. Men dei finst. Ofte er dei laga eller utstyrde av folk med skaparevner eller med omtanke for sine medmenneske. Det øvste ligg ved riksvegen nær Camphill landsby i Hogganvik I Hordaland (tidlegare fylkesnamn er vanskelege å rista av seg) Større kontrast til dei glatte, kjønnslause moderne venteskura skal ein leita lenge etter. Camphill-landsbyane  er tilrettelagde for unge og vaksne med særleg trong for omsorg. Grunnsteinen i tiltaket er filosofien til Rudolf Steiner.

Det andre venteskuret ligg i ein utkant av Suldal kommune i Rogaland. Ein mann fekk idéen med å tilby dei vegfarande gratis litteratur, og dei vegfarande har sjølve gjort sitt til at venteskuret alltid er velfylt. Frå skuret tok eg med meg den svære romanen «I en ulvetid» av Hans Fallada, norsk utgjeving i 1938. Alt etter kva litterær interesse ein har, kan ein finna både gullkorn og søppel her. Visdomsordet  er frå dette venteskuret.

Det siste skuret fann eg avsides I Lindås kommune i Hordaland. Det får tala for seg sjølv.


To svaner

Det blir tatt få foto når det er kaldt og himmelen er stadig blå. Eg går turar likevel, helst langt frå folk. I går var eg på isjakt, med magert resultat. Langt bortanfrå kjem to svaner fossande mot meg der eg står stille i strandkanten. Dette er fuglar som er vane med å bli mata av turfolk. 'For banalt', tenkjer eg. 'La gå likevel' seier eg i neste sekund. Avstanden på to–tre meter  er alt for kort til å fanga rørslene til den eine når ho slår ut med vengene. Eg reagerer på refleks og ser ikkje på skjermen eingong, for eg veit at det blir berre denne eine eksponeringa.

Same kor fotografisk banalt det er, så er det alltid fint å koma nær desse fuglane.

Det får greiia seg med to svaner denne gongen.



Endå fleire tre

Av Lars Bø

Trea er nokre merkelege skapningar. Dei står på sin faste plass. Ver og vind skifter, årstidene skifter, men trea står der. Dei vert påverka av ytre tilhøve. Likevel har dei sin eigen karakter. Den vert tydelegare om vinteren når dei ikkje gøymer seg i blomar og lauvdrakt. Vert allrid fascinert av trea. Dei er som gode vener som gjer miljøet godt for både oss tobeinte og naturen.



Fleire tre

Undrast kor lenge eg halda på med dette motivet. Det får greia seg med lite tekst. Stundom, når motiva er reine, er det kjekt å leika seg med negativet. Furua på dei tre øvste bileta vart først fotograferte før snøen kom. Og når den kom, visste eg at det var meir å henta.


Tre, på nytt

Det er vanskeleg å bli kvitt eit tema når det først har bite seg fast. Eg laga ei fotobok med tre for nokre få år sidan, og eg trudde eg var ferdig med dei. Det var eg ikkje. Då eg tok ut juletreet dryssa nesten alle nålene av. Eg  mislikar ord som fantastisk og mirakel, men blir minna om dei når eg ser ein haug med mange tusen barnåler på golvet. Vatnet som er sugd opp gjennom stammen er fordelt rettvist til kvar einaste nål. Eg blir minna om det kvar gong eg er ute, enten eg ser eit lauvtre eller nåletre. Temaet tre er attende med full styrke.

På bilete nr. 2 greidde ikkje kamera å gapa over alt, så eg valde spegelbiletet i dammen.

Det blir også nokre tre i neste blogg. Det er nok å ta av.


Bergenstre

Bergen er ein fotogen by. Det veks varierte tre der også.

Denne eføyen klamrar seg til ei bjørk ovanfor Øvregaten, like ved nedre Fløibanestasjon.

Ei eik har fått stå i fred ovanfor traseen der det vert bygt ny bybane til Fyllingsdalen, her like ved Storelungeren.

Frå eit av smaua sentralt i Bergen. Treet er truleg ein slank tuja. I bratte smau er det gjerne tilrettelagt med skråstile brustein, slik at hestane i gamle dagar kunne få betre feste for hovane sine.

På Fakultetet for Kunst, Musikk og Design ved Universitetet i Bergen vert det laga mykje rart, men her har dei jamen greid å få opp eit normalt juletre med glede.