tag:obsfoto.posthaven.com,2013:/posts Obsfoto 2020-09-17T19:25:46Z Olav Bjørkum tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1595204 2020-09-17T19:25:46Z 2020-09-17T19:25:46Z Jesus og Johannes

Eit tema som går att i mange eldre kyrkjer er nattverden; det siste måltidet Jesus hadde med læresveinane før han døydde. I Nore stavkyrkje (første foto) er det nære forholdet Jesus hadde til ein læresveinane, Johannes, sterkt framheva. Johannes er framstilt som ein skjegglaus ungdom. Alle dei andre læresveinane har skjegg, I tillegg held Jesus eine armen sin vernande kring overkroppen til Johannes.

Bibelen nemner ikkje namnet på den læresveinen Jesus elska, men dei lærde har kome fram til at det må vera Johannes. Det har også vore spekulært på kva slags kjærleik det var snakk om. Var det reint platonisk, eller hadde det undertonar av eros? Det får me truleg aldri veta.

På altartavla i Nore ser det ut til at læresveinane er midt i ein oppheta diskusjon. På altartavle i Uvdal stavkyrkje (andre foto) er situasjonen meir avmålt og barnsleg framstilt, men Jesus held også her armen kring Johannes. Det same er tilfelle i Väskine kyrkje på Gotland (middelalderkyrkje i, kalkstein) (tredje foto). Her har alle læresveinane blikket retta mot 'fotografen', og alle har gulblondt hår.

Når eg først er innom stavkyrkjer, tek eg også med eit motiv frå Hopperstad i Vik i Sogn. Det er ein baldakin frå om lag 1300-talet som under himlinga viser Jesu fødsel og flukta til Egypt.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1592175 2020-09-08T16:53:25Z 2020-09-08T16:53:26Z Akademisk kunst

Kunststudentane på Universitetet i Bergen siller i haust ut masterarbeida sine. Dei 21 studentane er fordelte på dei fleste verdsdelane. All informasjon er på engelsk, også den forvirrande og rotete instruksjonavisa som mellom anna har eit blasst og dårleg svartkvitt-foto av kvar student. Utstillinga inneheld dei fleste sjangrar i moderne kunst. Her blir både kjønnsroller og politiske tema «drøfta».

Det øvste biletet viser ein installasjon av tøyfiller. På den gule puta er det notert at her er det performance kvar laurdag. Eg vart irritert over at eg dermed ikkje fekk med meg heile masterutstillinga avdi eg kom på feil dag. Personen på det andre biletet er ein tilfeldig publikumar og ikkje ein del av installasjonen.

Det hender enkelte ting forblir uforståelege og til dels irriterande same kor mykje tid eg brukar på det. Andre ting kan vera uforståelege, men likevel vakre. Det nest siste verket viser eit øydelagt bussventeskur som ligg i ein haug av knust betong. Utanfor vindauga ser med deler av skulpturen «Rød vind» av Arnold Haukeland. Det siste biletet viser eit figurativt maleri som gjev grunnlag for mange refleksjonar.

Det er lett å godta at eg ikkje skjønar alt, sjølv med uforståeleg forklarande tekst. Tilmed akademisk utdanna kunstkritikarar tek seg rett til å kalla deler av den moderne kunsten for søppel.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1585641 2020-08-22T12:57:45Z 2020-08-22T12:57:45Z Inn i undringa

Den store verda er der ute. Det er sant, men den store verda er like mykje heime i hagen. Det meste av det som kjem opp av jorda gjev grunn til undring, og pirrar den kunstneriske og estetiske sansen hjå mennesket, Mange av desse plantene er foredla av planteforskarar, men sjølve viljen til å vera eit levande vesen ligg utanfor vitskapens domene. Dessutan er det overmodig av mennesket å kalla det livsvilje, for det legg vår eigen avgrensa tolking av fenomenet til grunn. Eg har lese mange religiøse variantar av synet på planter som guddomelege eller heilage. Ei av desse bøkene skreiv om den heilage basilikum; ein plante blant mange du kan kommunisera med. Forsyne meg drakk eg ei tid te av basilikum ut frå tanken at det kan i alle fall ikkje skada.

Men la oss venda attende til det visuelle som gjev oss så mange gleder. Eg kan ikkje namnet på alle dei som vert viste her, men det gjer ikkje noko.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1584551 2020-08-18T14:56:38Z 2020-08-18T14:56:38Z Noreg på tvers

Mest brukte vegane mellom vest og aust i landet er Hardangervidda og Haukelifjell. Den vinterstengde Suleskarvegen mellom Agder og Rogaland hadde eg ikkje høyrt om før eg reiste der midt i juni. Det var ei fin oppleving, med skyfri himmel og vindstille. Midtsommars har den smale, men stort sett beine vegen, liten trafikk. Høgste punktet er litt over tusen meter. Der var brøytekantane høge.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1582107 2020-08-08T13:58:40Z 2020-08-08T13:58:40Z Kunst i Bergen II

Amerikansk-libanesiske Simone Fattal er ei av det store internasjoanle namna i kunsten, og for tida fyller ho alle rom i Bergen Kunsthall. Arbeida hennar omfattar foto, maleri, teikningar og leirfigurar. I introduksjonen til Fattal heiter det at arbeida hennar er«knapt formgitt». Det er presist sagt. Hadde eg ikkje blitt informert av ein kurator, kunne eg trudd trudd dette var resltatet av småskuleelevars leik med ulike formingsverktøy.

Eit av arbeida har også ein sterk politisk bodskap. Finn det ut sjølv.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1581986 2020-08-07T19:31:09Z 2020-08-07T19:32:07Z Kunst i Bergen

Ein tur til Bergen for å titta på kunst er alltid interessant. Eit av kode-musea viser eit einaste verk av svenke Henrik Håkansson, og det åleine fyller ein heil sal. Håkansson har sett seg ut ei or ved Svartediket, og fått henne riven opp med rot. Så let han treet tørka i eitt år før han delte det opp til verket 'Eitt hundre og ein bitar av tre' og stilt det ut på metallstativ overlyssalen.

Pablo Picasso var ein svært produktiv kunstnar. Det kanskje mest kjende verket er «Guernica»; ein protest mot det tyske flyangrepet på den spanske byen Guernica like før andre verdskrigen. I Bergen er det nett no stilt ut fleire hundre trykk frå ei samling Picasso kalte «Suite 347». Er du glad i erotikk så er dette noko for deg. Her er det store mengder puppar og lår og kjønnslyst. Menn er ein del av det heile, men det er den nakne kvinna som rår grunnen. Mange av bileta er ganske små, og eg gav opp å koma gjennom heile serien, trass bra variasjon i materialet.



]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1581382 2020-08-05T18:16:58Z 2020-08-05T18:16:58Z Tunhovdfjorden II

Det blir ein svært kort tekst, sidan eg hadde same temaet i førre blogginnlegg. Denne gongen har eg vandra på vestsida av Tunhovdfjorden. Der er det, om mogleg, finare og meir variert enn på austsida. Det også lettare å få båt på vatnet etter at magasinet no er fylt. Men dei spennande strandturane er det slutt på.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1578854 2020-07-29T19:12:45Z 2020-07-29T19:12:46Z Tunhovdfjorden I

Tunhovdfjorden langt nord i Viken fylke har normalt ei overflate på 24,5 kvkm. Vatnet er eit kraftmagasin, og dermed tidvis kraftig nedtappa. Strendene ligg då nakne, slik som det var midt i juni i år. Hytteeigarane rasar, som det heiter i moderne mediaspråk. Foreninga Tunhovdfjordens venner karakteriserer det nedtappa området som 'en gold steinørken eller et månelandskap', og minner om at straumen vert eksportert til Europa til svært gode prisar. Eit av irritasjonsmomenta er at det kan vera opptil  200 meter frå brygga og ned til vatnet, alt etter hellinga på stranda.  Då blir det vanskeleg å få sett ut båten.

For ein fotograf er den nedtappa innsjøen ei gåve. Steinørken og månelandskap betyr noko heilt anna for meg enn for dei som har hytter her. Eg kunne ha vandra der i fleire dagar – trur eg.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1572294 2020-07-12T08:55:18Z 2020-07-12T08:55:18Z Reise 5

Det forrige blogginnlegget kom fram utan bilete; eit eller anna teknisk feilskjer som eg ikkje har funne ut av enno. Eg prøver med bileta ein gong til, utan tekst.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1570068 2020-07-11T18:41:31Z 2020-07-11T18:41:31Z Reise 4

Framleis mellom Hol og Aurland, nesten fram til det som føre heitte Sogn og Fjordane fylke, no Vestland. Midt i juni skin snøen på Hallingskarvet i sør, som her med den løvetanndekte bøen. Kanskje er motivet banalt, men den fotografen som berre reiser framom utan å sikra seg eit slikt motiv er dum og blasert. Like ved står dei to stabbura, som har nokre år på baken.

Lengre vest ligg Strandavatn, som er blant dei mange regulerte innsjøane i denne delen av landet. I juni var strendene tørrlagde, hadde kronglete tilkomst og gav heller ingen store opplevingar. Men no er det kanskje eg som er dum og blasert. Dei to siste bileta er frå dette området.

I dei to neste bloggane er eg ved Tunhovdfjorden.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1568503 2020-07-03T17:08:55Z 2020-07-03T17:09:40Z Reise 3

Når snøen er borte er strekningane Hol – Aurland og Gol – Lærdal to fine vegar mllom aust og vest. Når berre ein gjev seg sjølv tid nok. På ein kvardag utanom turistsesongen er Hol gsmle kyrkje stengd. Som opptatt av bjørker og gravminne har eg likevel glede av å vandra på kyrkjegardar. Hol gamle kyrkje vart bygd som stavkyrkje på 1200-talet. I dag er det lite att av den originale bygningen.

Små statuar av englar, og særleg av Kristus-statuen av Bertel Thorvaldsen, er ganske vanlege på kyrkjegardar. Og det er vanleg at statuane manglar eine armen. Gravminna kan vera interessante, men dei fleste er ganske keisame. Men så er dei heller ikkje sette opp for å underhalda publikum. «Kvil i fred» er vel den vanlegaste teksten. «Me møtest i Himmelen» er ein lovnad som kan vera vanskeleg å halda.

Barnegraver er spesielle, ofte overlessa med leiker.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1565238 2020-06-26T21:03:29Z 2020-06-26T21:03:29Z Reise 2

Hardsngervidda er vakker når kvite fjørskyer driv lågt over snølandskapet og vekselvis skuggelegg og lysnar alt kring meg. Den store vidda skifter karakter ganske fort. Midt i juni kan eg stå lenge på ei sidelomme langs vegen i berre skjorta og kjenna korleis tida kjem og går. Den kløyvde steinen i vegkanten har eg køyrt framom mange gonger. No var det på tide å få han med seg.

Eg køyrer sakte og slepper bilane forbi etter kvart som dei pressar på bakfrå. Heldigvis er trafikken liten. Det kjennest som eg har vidda for meg sjølv.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1562632 2020-06-21T13:30:04Z 2020-06-21T13:31:00Z Eit lite kyss

Det hender eg må smetta inn eit bilete utanom den vanlege rutinen. For nokre veker sidan viste eg gatekunst på Horneland i Stord. Nyleg har elevar i kulturskulen tilføyd eit nytt maleri på betongen i undergangen. Det er høgaktuelt og med ein snev av humor i desse koronatider.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1561691 2020-06-19T19:13:28Z 2020-06-19T19:13:29Z Reise 1

Det er fint med godt reisefølgje på langtur, men det er også fint å vera solitær. Utgangspunktet var Stord på vestkysten, og derfrå arbeidde eg meg innover i landet. Dei fleste har høyrt om Måbødalen (trur eg). Færre har høyrt om Hjølmodalen, som er ei side'kløft' til Måbødalen. Etter tallause krappe svingar møtte eg snøen, og greidde mirakuløst nok å snu. Eg køyrer aldri den vegen meir.

På slutten av 1700-talet gjorde eit steinras stor skade på Hjølmo-garden. Nyare hus ligg i dag vegg i vegg med steinblokkene. Det bur ikkje folk der lenger. Jan Vivelid er fødd der.No er han pensjonist og held eigedomen ved like. Han har mellom anna frakta store steinar og takheller langvegs frå og brukt dei på ulik vis Det artigaste er at ein av rassteinane dannar ein heil vegg i eit av husa i tunet. Her er det ein sofakrok med vedomn. Kjøkenkroken har Vivelid skore til av gamle takheller.

Mannen imponerte meg.

0

]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1554834 2020-06-05T19:07:19Z 2020-06-05T19:07:20Z Med hjarte for stein

Hjarta er dandert på ei strand i Arabygdi i Telemark.Det er kanskje fordomsfullt å tru det er laga av ei jente og ikkje av ein gut, men eg tar sjansen. Det andre fotoet viser stranda der eg fann hjarta. Det er definitivt ikkje ei jærstrand. Stranda er eit resultat av ein sterkt nedtappa innsjø som er kraftmagasin. Fin mjuk sandstrand – som står under vatn når magasinet er fullt. Det tredje fotoet er same stranda med utsyn mot aust. Det er uvant og fint for oss vestlendingar å oppleva slikt.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1550625 2020-05-27T18:28:19Z 2020-05-27T18:28:19Z Hardt stoff

27. mai 2020 – Vegskjeringar er det nok av i dette landet. Dei har ein stor variasjon i farge, mønster og struktur. Utfordringa er å finna ein plass til å parkera bilen. Stundom kan skjeringa kombinerast med andre mtiv (foto nr. 1). Dei tre øvste bileta er frå Seljord i Telemark, det siste frå Stord i Hordaland (ja, eg veit mange fylke heiter noko anna no, men eg brukar dei gamle namna så lenge det er privat).


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1546433 2020-05-18T20:16:06Z 2020-05-18T20:16:07Z Ei stjerne til Berger

I Hornelandsvågen på sørspissen av Stord er det ein kort tunnel med gatekunst som i kvalitet overgår mykje av profesonell, alvorstyngd og uforståeleg moderne kunst. Torill Berger er kunstlærar på kulturskulen i Stord. I tillegg til å gleda gåande i tunnelen har ho ikkje andre ambisjonar enn å visualisera draumar og tankeflukt på ein ukomplisert og vakker måte. Eg trudde kvinneportrettet var av Berger sjølv, men så langt vil ho ikkje dra det.

Biletet av ungdomen med køyrebriller er ikkje ferdig enno, men det er så bra også på dette stadiet, at eg gjerne viser det. Brua går mellom Stord og fastlandet. Ballongane viser Bergers fascinasjon for desse «fartøya», som er estetiske både i form og framdrift. Dei er også ein kontrast til den bråkete og målmedvitne trafikken over brua. Kunstverka skal presenterast offentleg når dei er ferdige litt seinare i år. Kunsten i Hornelandsvågen er også ein måte å visa elevane i kulturskulen utfordringane med å arbeida i stort format.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1544589 2020-05-14T16:30:16Z 2020-05-14T18:47:35Z Verftet

– Eg får ofte lyst til å arbeida med dei gamle ideane, i vissa om at dei vil stå fram i nyttl lys trass i at dei er dei same, sa den amerikanske fotografen Harry Callahan.

Eg har det på same måten. Alle stader eg oppsøkjer på nytt har endra seg sidan sist, som til dømes dette verftet for små og gamle båtar. Eg seier som Askeladden 'Eg fann, eg fann!'. Ein skulle tru tida står stille her. Båtar vert slepte inn og innhylla i plast til det er deira tur. Utsnittet av ein oselvar viser ein båt som er mykje brukt – sjå på dei slittte keipane. Smia med dei gamle maskinene og verktøya er stort sett ute av bruk. Styrehuset til 'Askeladden' er truleg parkert for godt, men ein veit aldri.

Tekstane til denne bloggen kjem til å verta kortare. Kvifor fortelja at solnedgangen er vakker når alle kan så det med eigne auge.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1542169 2020-05-09T17:57:35Z 2020-05-09T17:59:16Z Streif II

9, mai 2020  – Streif II, ja, slik kan eg halda på, og tekstane vert magrare og magrare. Når eg frå tid til anna ser i fotobøker blir eg likevel freista til å gje att dei inntrykka eg får. Wynn Bullock var ein av dei meste kjende fotografane på den amerikanske vestkysten etter sist krig. Der Ansel Adams legg stor vekt på det teknisk fullkomne fotografiet, med jamn fordeling av toneomfanget i heiile biletet, har Bullock i mange av sine bilete ei svært kontrastrik tilnærming. Store delar av biletflata kan vera kolsvart, og mellomtonar er det smått med. Det høyrest trist ut, men er fascinerande. Å søkja er alt, seier han, er å koma seg attom det som ligg oppe i dagen. Han snur gjerne opp ned på motiv som nærmar seg det abstrakte og det 'mystiske', eller han lagar negative kopiar. Likevel er han alltid nær naturen. Å fotografera menneske er med få unntak ikkje hans greie.

Eg er ikkje i nærleiken av Bullock i mine bilete, men er open for kva som kan skje.

Øvst snittflata i ein ospekubbe. Så ein løvetannplante som har kjempa seg til ein plass i eit industriområde. Der etter eit oversiktsfoto av ein del av det same område, og så tre bjørker mot ein mørk bergvegg – også frå same sykkelturen.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1531043 2020-04-14T11:29:09Z 2020-04-14T11:29:10Z Streif

Det er bitkaldt og sterk vind. Eg streifar omkring på måfå. Kanskje dukkar det opp noko vakkert eller interessant. Eg går langs ei strand eg ikkje har sett før. For meg er ei knekt brygge betre enn ei ny og fin. På småsteinstranda like ved ligg to plastjollar som aldri meir kjem på sjøen. Der sjøen skvala mot stranda låg også fleire mindre, mørke steinar der marine småkryp hadde funne feste. To av steinane fotograferte eg på staden. I etterkant såg eg at eg ikkje hadde gjort det bra nok, så eg reiste attende – 40 minutt tur-retur – og tok steinane med meg heim.

På ein annan tur passerte eg ei ung kvinne som blidt lurde på kva eg fotograferte. – Avfall og rust, sa eg. – Då ligg det noko til deg i vegkanten der borte, sa ho. Eg tok den rustfrie suppekjelen og sjøsette han i ein stor vassdam like ved.

Det er rikeleg med hogstfelt på mine  kantar. Skogsarbeidarane bryr seg ikkje med å fella pistrete tre som ikkje kan omgjerast i pengar. Her var det likevel den vindblåste vasspytten i framgrunnen som drog blikket til seg.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1524359 2020-03-27T18:14:50Z 2020-03-27T18:40:02Z Vandring med spennvidde

Grått og lett regn. Kom deg ut! Det er like fint som når sola skin – kanskje finare.

Når nytteskogen er felt, kan dei spinkle bjørkene stå att som filigransarbeid mot himmelen. Eller motivet kan vera meir rufsete, berre dempa av skodde og regn. Det går bra å verna kamera med paraply om det er nokolunde vindstille. Theodor Kittelsen er ein av dei klassiske norske kunstnarane som kan dette med skodde. I tillegg har han skildra Pesten, som i ei litt anna form, og vonleg ikkje like alvorleg, herjar kloden no.

Det hadde vore ynkeleg fatt med Noreg om ikkje landet hadde hatt oljeinntektene. Visse politiske krefter ivrar for at me må byggja ned oljesektoren. Men det viser seg no at landet har dårleg vern på så mange område når katastrofar skjer. På eit industriområde i nærleiken vert store oljekonstruksjonar knuste når dei er utgåtte på dato. I same område kan eg finna restar av fuglar. Ei kråkevenge kan, som her, gje illusjon av ein rovfugl som landar på eit bytte.

Det er ingen stad eg har vandra meir enn i dette området. Eg har lova meg sjølv ein lang pause. Det må då vera ande stader og motiv som også interesserer ein fotograf.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1519849 2020-03-14T18:52:44Z 2020-03-15T17:51:46Z Nye skapningar

Gamle stiar, ja, men stadig dukkar det opp noko nytt. Som til dømes djupvassrur, eller på latin: Balanus hammari. Dei har eg aldri sett før. I prinsippet har dei om lag same konstruksjon som vanleg strandrur, men er 5-6 cm høge. Desse har bite seg godt fast i ein undersjøisk oljeinstallasjon. Hadde eg ikkje hatt ein viss motvilje mot ordet mirakel, så ville eg brukt det om desse skapningane, og for den saks skuld også om maur, humler og corona. Sistnemnde er usynleg for det nakne auga, men er i stand til å utrydda menneska.

Der eg vansrar er det mykje anna som fangar interessa, som til dømes dei abstrakte maleria til den kinesiske kunstnaren Mya Kwedong. Han vart aldri godteken av det kinesiske kommunistregimet, men arbeida hans har etter kvart fått ei høg stjerne i Vesten. Det same har kunsten til den myanmarske kunstnaren Wo Melange. I motsetnad til Kwedong har arbeida hennar eit mjukt og drøymande uttrykk. Ho arbeider i den postmodernistiske feminismen, som har oppstått i Søraust-Asia og som også har sine utøvarar i Vesten.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1514857 2020-02-29T18:39:51Z 2020-02-29T18:40:59Z Jeg har begynt

Jeg har begynt, ja, men med kva? Same det; det viktigaste er å koma i gang. Eit lite steg om gongen kan gjera underverk. Teksten ligg, inntil vidare, på ein plass med mykje skrot, så det spørst om tekstforfattaren har fått realisert planane sine.

Kontorstolen hat stått ute i vind og regn nokre år. Eg er tilhengar av ombruk, men det går ei grense sjølv for meg. Det skulle ikkje undra meg om stolen fekk sparken medan han framleis var brukande.

Eit iinstrument-panel har også fått sparken. Eg anar ikkje kva det har vore brukt til.  Brannhydranten har framleis sin funksjon. Badekaret er dytta ut, men svært mange slike har gjort, eller gjer, nytte som drikkekar for beitedyr.

Slik er det når eg går på kjende stiar og ikkje har den minste von om at noko interessant skal dukka opp. Og når dukkar opp noko er det opp til meg om eg greier å fylla det med meining.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1510724 2020-02-18T13:34:59Z 2020-02-18T13:35:00Z Meir dårleg ver

Det var stiv kuling og regn då dagen lysna. Eg gledde meg. Påstanden til den finske fotografen Sammalahti «Til dårlegare ver, til betre bilete» hadde festa seg i hjernen. Han har rett oftare enn eg trur, så det skadar ikkje å prøva. I dette tilfellet var det ei bryggje som lokka; ofte fotografert i godver. Eg må vedgå at eg stod i ly av ei naustur, og med kamera pakka inn i ein plastpose. Etter kvart som bølgjene bryt vert det mange eksponeringar, og dei fleste bilete må kastast i etterkant, men det er greitt så lenge to-tre bilete er gode nok for min indre kritikar. Eg har sett mange flotte fotografi av opprørt sjø. Desse her er i småskalaformat, men det er greitt nok, det òg.

Det er stille når skodda ligg lågt over landskapet. Det er ikkje så mykje meir å seia om det.

Eg ser over teksten til bloggen, og undrast over at eg brukar så mange ord. Eg får seia med fotograf Jonas Bendiksen: «Eg trur eg er ein ganskje vanleg fotograf. Det er svært lite hokus-pokus i det eg gjer.» Så kvifor bruka mange ord? Fotografen Bruno Barbey seier at fotografiet er det einaste språket som kan bli forstått i heile verda. Så kvifor pøsa på med eit kuratorspråk som forvanskar det heile?


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1505821 2020-02-03T14:45:49Z 2020-02-03T14:45:50Z Dårleg ver bra?

– Til dårlegare ver, til betre bilete, seier den verdskjende finske fotografen Pentti Sammallahti. Det er med dette som med alle andre sitat av kjende fotografar; ta det med ei klype salt. På den andre sida – det er verdt å prøva. Så eg reiste til ein av mine yndlingsstader. Det var yr i lufta. Kanskje blir det bra når eg har vore ute mange fleire uversdagar, til ulike stader. Det må då vera noko i påstanden til Sammallahti.

Når eg reiser på Austlandet eller i Sverige ser eg ofte vakre bjørker. På Vestlandet er dei fine på ein annan måte. Det er meir spor av eit tøft liv. Nokre stader står dei einsame og spinkle att etter at granskogen er hoggen. Eg ønskjer meg fleire bjørker.

Det trengst innleigd mannskap til tiidsavgrensa arbeid i næringslivet. Det kallast gjestearbeidarar. Som oftast bur dei i brakker. Det er ein del slike i landsdelen min. Arbeidarane reiser når arbeidet er gjort. Brakkene blir ståande eller flytta. Kanskje er dei tenkt brukte på nytt. Fleire stader har eg sett forfallet kome så langt at renovering ikkje løner seg. Eg kunne budd i ei brakke om eg hadde vore åleine. Er ho god nok for ein gjestearbeidar bør ho vera god nok for mange andre òg.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1502947 2020-01-26T18:34:19Z 2020-01-26T18:34:19Z Grått med noko attåt

Det har ikkje noko for seg å gå ut, tenkjer eg stundom. Det er grått, og eg har sett alt før. Heller plukka fram noko tøys på dataskjermen, og då meiner eg TØYS, som Gustafsson, Fleksnes eller Carol Burnett. Då vert det å koma seg ut meir ei plikt enn lyst.

Javel då, masa. Ja. Den elva har eg sett før, men har eg sett henne slik før? Eg snik meg til ei eksponering. Ei elv til, som eg har sett mange gonger. Labbar i småsko ned til den surklete elvekanten – og jamen tykkjer eg det er fint det eg ser.

Og der, på industriområdet, har eg vore mange gonger før, utan å spørja om lov. Eg spør etter sjefen, og kan deretter vandra omkring med reint samvet og utan frykt for å bli kjeppjaga. Ein skraphaug, eller installasjon, ventar på meg. Eg greier ikkje skrapa saman eit konsept, men tenkjer at dette gjer eg like bra som ein seriøs kunstnar. Så er dagen redda.

I dag delte eg ein ospekubbe i to med handsaga. Eg såg på eksteriøret at det var nok brukande inni. Eg har vist slike foto før, men det er som med elva; det er alltid noko nytt.

I slutten av februar  reiser eg vekk nokre dagar, langt vekk, med fotografering som mål. Kanskje eg ikkje finn noko meir interessant der enn det som ligg ti meter frå inngangsdøra heime.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1495445 2020-01-04T14:12:35Z 2020-01-04T14:12:35Z Aldri så galt…

Aldri så galt at det ikkje er godt for noko. For eit par dagar sidan gjekk eg på tryne i ei steinrøys. Objektivet på kameraet vart øydelagt. det viste seg at kamerraet fungerte med eit anna objektiv, der største blendar var 1,8. Det er ein vedunderleg blendar. Dagen etter fotograferte eg med berre denne blendaropninga. Det nyttar ikkje når alt skal vera skarpt, men stundom skal det meste vera uskarpt.

Bjørker er eg svak for. Det er langt att før eg har det optimale bjørkebiletet. Vegen blir visstnok til undervegs.

Leikeplassar er kjekke også for fotografar med f. 1,8


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1492264 2019-12-23T12:49:35Z 2019-12-23T12:49:35Z Me rustar oss til jul

Den mørkaste dagen i året var for to dagar sidan, men også det mørkaste døgret har sine lyse sider. Skiftande tider har det alltid vore. No har me fått eit nytt innslag: klimaet. Dommedag har aldri vore nærare, og born og unge aldri meir vetskræmde. Kloden kokar. Dei av oss som ikkje tåler mørkret og nullgrader rømer til Syden.

At tida går er rusten eit prov på. Eg har samla på rust i mange år. Det meste av det som er fotografert er borte no, eller om kort tid. Det var til glede så lenge det varde. Det er på tide å laga ei rustbok. Og ei snøbok. Og ei vatnbok. Og ei bok om grinder. Og om nakne kvinner. På det siste temaet har eg lite å fara med. I staden blir det ein liten juleferie. Og så: eit triveleg nytt år til alle!


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1486758 2019-12-08T20:31:37Z 2019-12-08T20:31:38Z Løe i sakte kino

Denne løa viste teikn til forfall for fleire år sidan. Då eg oppdaga henne vart det «mi» løe. Eg følgde henne jamnleg, endå ho låg langt frå der eg bur. Det uunngåelege hende, men med lange mellomron. For nokre dagar sidan var det endeleg slutt. Svære gode skiferheller låg stabla utanfor tomta. Berre betongsiloen sto att. Det hadde vore fint om eg kunne følgt den siste demonteringa, men ein kan ikkje få alt. Eg kunne tatt kontakt med eigaren og kanskje fått ein avtale, men det vart ikkje gjort. Ei anna løe i nærleiken som også viste teikn til forfall, vart riven nokså kontant. Også der var det fine takheller, men heilt kvadratiske.

God planlegging kunne gitt ein annan biletserie. Det er ikkje farleg å snakka med folk. Det er enten ja eller nei.


]]>
Olav Bjørkum
tag:obsfoto.posthaven.com,2013:Post/1484508 2019-12-02T10:51:19Z 2019-12-02T11:15:28Z Små gleder

Finn eit omtrentleg sentrum i huset og slå ein tenkt sirkel med 15 meters radius. Fotografer det som er inni sirkelen, enten det er planter eller klesvask til tørk, Kombinér, stå langt unna eller svært nær.

Slik tilnærming er fin mental trening når det er kaldt og vått og mørkt ute. Kanskje det kan bli noko fint av det. Eg tenkjer på Irving Penn som eg siterte i sist innlegg; sjølv ei kake kan bli kunst. Det finst nok av kjende fotografar som har tatt for seg knivar og gaflar og egg, eller lys og skugge på ein vegg. Eg er så heldig at eg har ein veranda med gjennomsiktig tak. Der fotograferer eg veden min, og alle bileta i dette innlegget er tekne der. Det er svært enkle tema. Geraniane er tilmed visne. Løkane er heller ikkje i bestedressen.

Det er ikkje uvanleg for ein fotograf å gjera eit motiv negativt. stundom er det perfekt, som med sukulenten på det siste billetet av di formene er så fine oh reine.


]]>
Olav Bjørkum