Blått vatn

Seydisfjördur på Aust-Island hadde ein gong båtsamband med Noreg. No er Noreg valt bort, men byen har framleis båtkontakt med Færøyane og Danmark ein gong i veka. Hamneområdet er velsigna fritt for turistar når eg ruslar der. Trailerane  til Smyril Line står oppstalla tilsynelatande tilfeldig. Eg har ikkje forhøyrt meg om kva Blue Water står for – kanskje Det blå hav, eller som det heitte i sjargongen for lengst; bølgjan blå.

Så hende noko rart knapt ein månad etter eg kom frå Island. Eg var i Nærøydalen for å fotografera grus- og sandbankane i elva der. Riksvegen kunne skimtast som ei lita stripe langt borte. Eg bestemte meg for at eg ville ha ein bil med på fotoet. Den første var det ikkje noko stas med; ein mørk personbil. Like etter kom denne lastebilen. Eg hadde to sekund til å ta biletet før han forsvant bak trea. Først etterpå såg eg det prangande namnet på lastebilsida. Som det heiter: det er ikkje stor kunst, og takk for det, men moro likevel.


Stablestolar

Det finst designstolar til unemneleg høge summar. Nokre av dei er tilmed vonde å sitja i. Det finst 'harry-stolar'. Nokre av dei er tilmed gode å sitja i. Nederst på stolerangstigen finst stablestolane. Det er slike du helst ikkje vil ha i heimen.Men du verda så gode dei er til sitt bruk – i alskens bede- og samfunnshus. Nokre slike stolar er både fintforma og gode. Andre er beint fram simple. Her er eit lite knippe av arten i ulike tilstandar, fotograferte på Bømlo, Stord og i Seydisfjördur (Island).

Det øvste motivet var mest magnetisk på grunn av emblemet på kontaineren. Det er blitt noko anna enn det var opphaveleg. Eg veit ikkje kva det i utgangspunktet var meint å skulle visa.


Før og etter

Den varme årstid har mellom anna gått med til reiser til Røros, England og Island. Frå alle tre stadene har eg lagt ut litt foto på bloggen. Fleire vil bli viste, men det er så mange bilete som skal veljast ut og redigerast at det vil ta tid før fleire blir presenterte.

I mellomtida; litt rust. Du må aldri visa dine dårlege foto. Kast med hard hand, med unntak av det beste. Dette er råd amatøren ofte får. Eit anna råd er å ikkje visa korleis du er komen fram til det endelege resultatet. Det kan vera store avvik mellom original og det ferdige fotoet. For meg er det fritt fram for manipulasjonar så sant det ikkje er snakk om rein dokumentasjon og foto som vert presentert som sanning i media. Her er eit enkelt døme på endring av foto. Det gule er fjerna frå originalen av di eg tykte biletet vart sterkare då. Det er sjeldan eg grip inn i rustfotoa mine på denne måten.

Kor lenge arbeider du med eit foto? Paul Kenny fortel til Black + White Photography at han heldt på med eit foto i ni månader – om ikkje samanhengande. Men han likte ikkje resultatet, så han kasta biletet.



Klesvasken

Nord for Island ligg Grimsey, ei lita øy med under hundre fastbuande. Dei får lys og varme frå oljefyrte aggregat. Trur neppe tilsynsstyresmaktene i Noreg hadde godkjent desse oljetankane. Men sengetøyet er dei nøye på. Det blafrar på tørkestativa eller heng rett ned i solnedgangen. Hvis du ikkje er avhengig av nattelivet i storbyen når du ferierer, så ha Grimsey i bakhovudet neste gong. Du kjem frå Akureyri og dit ut med ei solid ferje, eller med eit fly som tar åtte passasjerar. Polarsirkelen skjer seg gjennom øya, og han er markert like ved flyplassen. Men sidan polarsirkelen har ein tendens til å flytta på seg, kan du aldri vera sikker på om du står på han eller ikkje.


Hagefotografering

I Sverige og England er det ein yrkestittel. Men i Noreg har ikkje trädgårdsfotograf eller Garden Photographer så høg status. Det å fotografera hagen er rein meditasjon, ein slappar av og tuslar uforpliktande rundt, filosoferer og funderer på nye motiv. Ein hage er avgrensa, så utfordringen vert å fornya seg, å prøva sjå hagen og motiva der med nye auger.

Mi ega hagefotografering avgrensar seg vanlegvis til storblada stauder, slike som rabarbra, alatrot, valurt. Seinsommar og haust er den beste tida å fotografera i hagen. Det ligg noko melankolsk i lufta. Det grøne spirande råtnar og vert til jord, plantene kryp i hi og lagar seg klar for vinteren.  

                                                                                                                                                                               -Roald                                                                                                                                                                           

















Bro- og tunnelkunst I Hardanger

Nylig fikk jeg se nærmere på den nye Hardangerbroen. Aller først fikk jeg oppleve "verdens kuleste tunnel" – i følge ungene iallfall. 

Vi kjørte ikke over selve broen, men på veien tilbake til Stord stoppet vi på Bu for å ta en matbit. Akkurat det ble ikke en stor opplevelse; kyllingsuppa manglet stort sett kylling men hadde til gjengjeld rikelig med mais og en relativ stiv pris.

Heldigvis var det mer givende å se på utsikten og kunstinstallasjonene etterpå.

Der var blant annet Agurtxane Concellon ("Uten tittel") sine 2 bilder som var satt opp i et trekkspillformat som gjorde at motivet endret seg etter hvert som man gikk forbi den. Hun er en spansk fotograf som bor i Eidfjord.

Langs gangstien ned til broen var Kirsti van Hoegee sine insektbilder (Light Trap) som var festet på lyktestolpene; insekt som ender sine liv i de samme lyktestolpene siden de feilaktig tror det er månen. Kirsti bor og arbeider i Bergen.

Unni Askeland sitt "The Kiss" fikk jeg ikke foreviget. 

På websiden www.kunstlandskap.no kan man lese om flere kunstinstallasjoner i regionen.


Man

Som håret på menneska kan mana på hesten ha ulike former. Ei man kan hengja lang og mjuk ned over eine sida av hestehalsen, ei anna kan vera klipt nesten militært og strittande. Mana på denne hesten var så fin at eg berre måtte fotografera henne. Fleire ord trengst ikkje.

Lagt inn av Lars Bø

Litt deppa

Det hender, litt deppa. Regnet pøsar ned. Eg har ikkje fotografert på fleire dagar og kjenner uroa i blodet. I staden for å roa ned med ei god bok mot depresjon, hiv eg meg i bilen. Det verkar håplaust. Men kanskje… Får auga på tre doar. Køyrer bilen i posisjon, rullar ned sidevindauget, siktar og trykkjer av. Sig vidare i andregiret. Tja, kva kan ei betongblokk brukast til? Ho står einsam i ein liten innsjø. Regnet silar framleis ned. Navigerer meg i posisjon. Sidevindauget ned, kamera opp, trykkjer av. Slik med neste motiv òg, før turen går ut på landsbygda. Der klårnar det, og eg går ut av bilen og tar eit landskapsfoto. Dei blir det lengre og lengre mellom. Men skoddedottane var fine, det same var sauene og lyset.


Uperfekt og foranderleg

Stundom får eg lyst til å sitera noko av det eg har lese, i den tru at det har relevans for fotografiet. Til dømes frå boka «Uperfekt» av Brené Brown: – Pefeksjonisme er ødeleggende, simpelthen fordi det perfekte ikke eksisterer. Perfeksjonisme er et defensivt trekk.

Det hender ein lullar seg inn i den vrange tru at ting varer evig – eller i beste fall lenge, lenge, lenge. Men motiva i mange av mine tema er svært kortvarige. For nokre år sidan fotograferte eg ein veg som smaug seg opp på ein bakketopp med tett skog inntil seg på begge sider. Opplevinga vart forsterka av regnet. Eg stod med paraply og stativ midt i vegen. Heldigvis var det lite trafikk. Kvar gong eg har køyrt same strekninga har eg fått litt av den same gode kjensla. For nokre dagar sidan var eg på tilfeldig gjennomreise. Eg kjende meg ikkje att, for skogen var felt og låg som ferdige tømmerlengder på kvar side av vegen. Så eg køyrde vidare heilt til det var eit eller anna som demra. Snudde bilen, og fann til slutt den staden der eg hadde stått med kamera første gongen.

Ikkje same kamera eller brennvidde no, men det spelar inga rolle.

Av slike grunnar oppsøkjer eg ofte same stadane gong etter gong. Det kan ha skjedd noko spennande sidan sist.


Arles. Snapshots.

Fotofestivalen i Arles er ikkje berre storslåtte fotoutstillingar og høgt profilerte stjernefotografar. 

Det er og heftige nattlege bydelsfestar med musikk og dans i gatene, og små snodige lysbildeshow projiserte på fasaden til naboen, frå andre naboen over gata. 

Små vekkgøymde fotoutstillingar i stille bakgater. 

Fem etasjars kontorbygg omgjort til utstillinglokaler med raud film på alle vindu, og lysrøyra skifta ut til raud type, som i eit gammalt mørkerom. 

Ein foto-performance, som var samansmelting av lysbildeshow og poledance (ja det er sant). 

Og overalt, overdådig mange fotobøker. 

Alt som har med fotokunst å gjera, frå alle verdenshjørne.